Lineaire rangorde

In de studie naar dominantie werd een groep honden op werkdagen bij elkaar geplaatst en ontwikkelde na verloop van enige maanden stabiele onderlinge relaties. Door de uitwisseling van 7 houdingen en 24 gedragingen van de honden nauwkeurig te observeren en te analyseren wisten de onderzoekers een rangorde op te stellen. Deze blijkt rechtlijnig te zijn. Geschikte signalen als maat voor dominnatie zijn houdingen of gedragingen die binnen een relatie alleen van dier A naar B worden vertoond, en niet in omgekeerde richting. Op grond van de ontvangst van onderdanige signalen konden de honden geordend worden van hoog naar laag.

Agressie geen maat voor dominantie

De studie ondersteunt de opvatting dat de dominantie in een groep honden niet wordt bepaald door agressie, zoals veel hondeneigenaren en hondentrainers denken. Agressie blijkt door ranghogere naar ranglagere honden te worden geuit maar ook in omgekeerde richting van lager geplaatste naar hoger geplaatste honden. Signalen van agressie zijn daarom niet geschikt als maat voor dominantie.

Signalen van onderdanigheid

De signalen van onderdanigheid van een hond die een soortgenoot ontmoet is het beste af te lezen aan de hand van de verlaging van de lichaamshouding ten opzichte van de andere hond. Een andere uiting van de erkenning van de hogere status van de ander is het ‘zwabberkwispelen’. Dit gedrag, vaak te zien bij jonge honden bij begroetingen, is een overdreven kwispel, met wat brede uitslag, waarbij de achterhand (het lichaamsdeel achter de gordel inclusief de achterbenen) vaak meebeweegt. Beide vormen van onderdanigheid zijn een uiting van ‘formele dominantie’, omdat de context (agressie, begroeting, spel) niet uitmaakt.

Signalen van agressie bij honden geen maat voor dominantie